วันที่ 25 ก.ค. 60 ผู้สื่อข่าวได้รับแจ้ง ว่ามีเด็กหญิงอายุ14 ปี ยอดกตัญญูที่ต้องรับภาระดูแลพ่อตาบอดทั้งสองข้าง จึงประสานกับผู้นำท้องถิ่น อาทิ นายคำพูล นงค์พรหมมา กำนัน ต.ย่านรี พระครูวาปี ศีลคุณเจ้าคณะตำบลย่านรี เขต 2 ลงพื้นที่ตรวจสอบ


พบด.ญ.จันจิรา มาบัง อายุ14 ปีเป็นนักเรียนกำลังศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 2 โรงเรียนบ้านเขาด้วน ต.ย่านรี อ.กบินทร์บุรี จ.ปราจีนบุรี สภาพบ้านของเธอปลูกเป็นไม้ลักษณะคล้ายกระท่อม ยกพื้นสูง 50 ซม.โดยมีหลังคามุงด้วยสังกะสีสภาพเก่าๆผุๆ ทั้งฝาบ้าน และ หลังคารวมถึงห้องน้ำ ในสภาพที่ผุพัง ไม่พร้อมใช้งาน ไม่มีหลังคา

จากการสอบถามนายปาง มาบัง อายุ 55 ปี เจ้าของบ้านซึ่งตาบอด กล่าวว่า “ ตนเองมีรวมลูก 4 คน แยกทางกับภรรยาแล้ว เมื่อหลายปีที่ผ่านมา โดยมีอาชีพรับ จ้างทั่วไป วันหนึ่ง เมื่อ4 ปี ที่ผ่านมา ตนไปรับจ้างตัดไม้ยูคาลิปตัส ได้เกิดอุบัติเหตุ กิ่งไม้ได้ฟาดลงมาถูกที่ตาข้างขวา ทำให้เกิดอาการเคืองตาอย่างรุนแรง จนต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลกบินทร์บุรี แต่อาการไม่ดีขึ้นประกอบกับตาข้าวซ้ายเป็นต้อกระจกอยู่ก่อนแล้ว ทำให้อาการกำเริบหนัก จนกระทั่งกลายเป็นคนตาบอดทั้งสองข้าง (บอดตาใส) มองไม่เห็น ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ต้องอาศัยลูกสาวคอยดูแล”นายปางกล่าว



นายปางกล่าวต่อไปว่า “ ตนเองมีลูกรวม 4 คน คนโต อายุ25 ปี ป่วยมีโรคประจำตัว , คนรองเป็นผู้หญิงแต่งงานแยกครอบครัวไปแล้ว ยังเหลือ ด.ญ.จันทร์จิรากับ อายุ14 ปี กับ ด.ช.ไชยวุฒิ มาบัง อายุ12 ปี โดยที่ผ่านมาได้ลูกสาวคนกลาง “น้องหญิง” คอยดูแลตนทั้งเช้าและเย็น โดยตอนก่อนไปโรงเรียน และ หลังเลิกโรงเรียน ในการคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ เช็ดตัวพาเข้าห้องน้ำถ่ายหนัก – เบาสารพัด”

“บนฐานะจากความยากจน และตาบอดมองไม่เห็น ไม่สามารถทำงานได้ ทำให้ชายคาที่อยู่อาศัย ไม่สามารถซ่อมแซมได้ สภาพบ้าน ฝาผุพัง หลังคาสังกะสีรั่วเป็นรู และ พังเป็นแถบๆไม่มีประตูบ้านที่มิดชิด และมั่นคง มีห้องแคบๆมุ้งเก่าๆ ไม่มีในครัวในการทำกับข้าวอยู่อย่างตามมีตามเกิดไม่มีแม้แต่กระทั่งตู้ใส่เสื้อผ้า มีเสื้อผ้ากันคนละไม่กี่ชุด ฐานะค่อนข้างแย่มากดีที่มีลูกสาวคอยดูแลรู้สึกสงสารลูกๆ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ปลอบใจลูกๆ อย่าท้อ อย่าเป็นคนไม่ดี ต้องรู้จักเป็นคนดีของสังคม”นายปางกล่าว

ด้าน น้องหญิง บอกว่า “เวลาฝนตก น้ำฝนจะไหลลงมาใส่พื้น กับที่นอน ต้องพาพ่อ มาหลบนั่งพิงฝาผนังเพื่อให้ตัวเปียกน้อยที่สุด”

น้องหญิงกล่าวต่อไปว่า ตัวเองรู้สึกสงสารพ่อมากแต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดูแลพ่อบังเกิดเกล้าเท่าที่จะทำได้และจะดูแลพ่อแบบนี้ตลอดไป กับข้าวก็มีกิน ตามมีตามเกิด มีบ้างย่าหยิบยื่นให้แต่ก็มีฐานะไม่สู้ดีนักเช่นกัน

ใกล้ถึงวันแม่แล้วตนคิดถึงแม่เหมือนกันไม่เคยเห็นหน้าแม่ รู้จากพ่อว่าแยกทางกับแม่นานแล้ว ซึ่งก็ได้คุยกับน้องชายบ้างเหมือนกันว่าคิดถึงแม่ไม่รู้ว่าแม่จะคิดถึงพวกเราบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้”

  น้องหญิงกล่าวต่อว่า “อยากมีเสื้อผ้าใส่ กับ มีสังกะสีมุงหลังคา เวลาฝนตกจะรู้สึกหนาวมากไม่รู้ว่าจะมีโอกาสมีบ้านที่สมบูรณ์พอได้หลบแดดหลบฝนกับเขาได้หรือไม่


CR:http://www.siamvariety.com/view-21155.html